Voor het aanbrengen van deze nuance zal ten eerste recht gedaan moeten worden aan de tegenstanders die Gronitas de afgelopen weken in het stof hebben doen bijten. VVS Oostwold, VCG en Erica'86 bleken te sterk en maakten dat Gronitas in een tijdsbestek van twee weken de status van koploper verruilde voor gevallen grootheid die het seizoen uit zag gaan als een nachtkaars. Hulde aan deze ploegen, die het bekende spelletje van Gronitas wisten te ontregelen door een ongebreidelde portie energie en strijdlust. En zonder uitzondering terecht met de punten aan de haal gingen.

Criticasters zullen bovenstaand nog af kunnen doen als "mosterd na de spreekwoordelijke maaltijd". Na een aantal werken van radiostilte maf de geïnteresseerde toehoorder zelfs van een slechte verliezer verwachten dat het weer enig teken van leven geeft. Opening van zaken is in deze wellicht de enige redding. Wat volgt is een uniek kijkje in de structuur en organisatie van zaterdag 1. Uniek, omdat deze interne organisatie Noord-Koreaanse allure heeft dat haar kracht met name ontleent aan geheimhouding. Echter, nood breekt wetten en nu de geloofwaardigheid van het gehele team door interne strubbelingen in een van de wortels van deze structuur aan erosie onderhevig is, is besloten open kaart te spelen.

Dat sportersintegriteit van Gronitas ter discussie gesteld wordt, is te wijten aan personele problemen bij de verslagcommissie. Dat er dientengevolge niet in geslaagd is tijdig de enorme supportersschare van de broodnodige informatie te voorzien. Excuses zijn er te over (ik noem vakanties naar verre landen, een writersblock, moeizame CAO onderhandelingen), maar om met een ander cliché te spreken: in (top)sport bestaan geen excuses, dus men kan bovenstaande zin als niet gelezen beschouwen.

Hopende hiermee het afbrokkelende imago weer enigszins opgekalefaterd te hebben, hierbij een poging om een goede verliezer te zijn (worden). Afgelopen zaterdag vond namelijk de volgende veldtocht in een reeks strafexpedities plaats. Deze keer trokken wij naar Sleen, waar wij een smadelijke 2-3 nederlaag van de thuiswedstrijd goed wilden maken. De wedstrijd betekende ook de 'return of the legend', want de noordelijke topscoorder van 2008/2009 Robert Oldengarm keerde terug naar de wieg, alwaar hij zijn eerste schreden op het voetbalpad zette. Een emotionele zoektocht van 90 minuten en wat blessuretijd volgde waarin Oldengarm zich het snot voor de ogen liep, de keeper meermaals in de pupillen keek en op het einde ook nog eens vragend naar de leidsman. Die echter niet van plan was hem de strafschop toe te kennen waar hij, en heel Gronitas en een deel van Sleen, daar toch wel op gerekend hadden.

Al vroeg in de wedstrijd keek Gronitas tegen een 2-0 achterstand aan. Twee persoonlijke fouten maakten dat Sleen gemakkelijk kon scoren. Daarna was Gronitas de bovenliggende partij en zeker in de tweede helft was het wachten op de aansluitingstreffer. Deze kwam er dan ook van het hoofd van Eelco Zeedijk. Die de bal met chirurgische precisie naar de grond en langs de keeper kopte, maar helaas wel wat aan de late kant. Een gekunsteld slotoffensief leverde helaas niet meer de verdiende gelijkmaker op. Excuses waren er uiteraard weer volop, maar zoals het een groot verliezer betaamt, zullen wij daar verder niet over uitweiden.

Was er dan helemaal niets positiefs te melden over de afgelopen weken? Toch wel, want tussen alle malaise door stelde Gronitas in Nieuwe Pekela promotie naar de vierde klasse veilig. Er werd met 4-0 gewonnen van Damacota. En met twee promoties in evenzoveel jaren kunnen wij toch wel een beetje spreken van echte winnaars?